Wednesday, December 31, 2014

കാളി, ഹിംസയുടെ മഹത്വവല്‍ക്കരണം !




കാളി ചേച്ചി !!!
ഇന്ത്യയിലെ സവര്‍ണ്ണ ബ്രഹ്മണ മതത്തിന്‍െറ അടിമവിഭാഗമായിരുന്ന ശൂദ്രരുടെ (നായര്‍ ) കുലദെെവമായാണ് ബ്രാമണര്‍ ഈ ദെെവത്തെ അപ്പോയിന്‍റു ചെയ്തിരുന്നത്. കൊല്ലുക, കൊല്ലിക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഈ ക്രൂരതയുടെ കൊട്ടേഷന്‍ ദെെവത്തിന്‍റെ ജോലി.

 ചേച്ചിയുടെ മുഖ്യാഹാരം, അവര്‍ണ്ണ ഹിന്ദുക്കളുടെ രക്തമായിരുന്നു. അവര്‍ണ്ണഹിന്ദുക്കളുടെ തല ഉരലിലിട്ട് ഇടിച്ചുചതച്ചുണ്ടാക്കുന്ന നിവേദ്യവും വിശേഷ ദിവസങ്ങളില്‍ ഭുജിക്കുമായിരുന്നു. കൃസ്ത്യാനികളുടേയും മുസ്ലീങ്ങളുടേയും രക്തം മൂപ്പത്യാര് കഴിക്കില്ലെന്ന് ബ്രാഹ്മണര്‍ ശൂദ്രരെ വിശ്വസിപ്പിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ കേരളത്തിലെ ബ്രാഹ്മണാധിപത്യം ഏറിയ പ്രദേശങ്ങളിലെ അവര്‍ണ്ണ ഹിന്ദുക്കള്‍ ജീവരക്ഷാര്‍ത്ഥം കൃസ്തുമതത്തിലേക്കും ഇസ്ലംമതത്തിലേക്കും അഭയം പ്രാപിച്ചിരുന്നു.

 ശേഷിച്ച അവര്‍ണ്ണ ഹിന്ദുക്കള്‍ അപ്പോഴും ജനസംഖ്യയില്‍ പാതിയിലേറെയുണ്ടാതണ്ടായിരുന്നു. അവരിലെ പ്രധാനികളായ ഭട്ടന്‍മാരുടേയും (ബൗദ്ധ പണ്ഡിതര്‍ ) ചേകവന്‍മാരുടേയും രക്തം കുടിച്ചും തലച്ചോറു കൊറിച്ചുമാണ് ബ്രാഹ്മണാധിപത്യകാലത്ത് മച്ചിലമ്മ, ഭുവനേശ്വരി, ഭഗവതി, ദുര്‍ഗ്ഗ, പരാശക്തി തുടങ്ങിയ വട്ടപ്പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്ന കാളിചേച്ചി വാണരുളിയിരുന്നത്.

ചിത്രകാരന്‍െറ ഈ കാഴ്ചപ്പാടുകള്‍ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഡിസംബര്‍ മാസ ചിത്രത്തിന്‍െറ ചെറിയൊരു ഭാഗമാണ് ഇതോടൊപ്പം ചേര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്.


കേരളത്തില്‍ ഭഗവതി (ഭദ്രകാളി ) ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ പണ്ടുകാലത്ത് മനുഷ്യരുടെ തല ഉരലിലിട്ട് ഇടിച്ചു ചതച്ച് നിവേദ്യം ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ദുരാചാരം നിലനിന്നിരുന്നു. പൊങ്ങിലിടി, കൊങ്ങിലിടി എന്നീപേരുകളിലാണ് ഇത് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.

ബ്രാഹ്മണരുടെ അയിത്താചാര പരിധിയിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കടന്നു എന്നാരോപിച്ച് അവര്‍ണ്ണ ഹിന്ദുക്കളുടെ തല തല്‍ക്ഷണം മുറിച്ചെടുത്തിരുന്ന നരാധമ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പ്രലോഭനം തന്നെ പൊങ്ങിലിടിക്ക് ആവശ്യമായ അവര്‍ണ്ണ ഹിന്ദുക്കളുടെ തല സംഭരിക്കാനുള്ള ക്ഷേത്ര ഭരണാധികാരികളുടെ ധൃതിയായിരുന്നിരിക്കണം.

ബ്രിട്ടീഷ് ഭരണം ശക്തി പ്രാപിച്ചതോടെ അവര്‍ണ്ണരുടെ തലയറുക്കല്‍ വിഷമകരമായതിനാല്‍ പൊങ്ങിലിടി പ്രതീകാത്മക അഹന്‍കാരമായി ചുരുക്കേണ്ടിവന്നു. അവര്‍ണ്ണ ഹിന്ദുക്കളുടെ തലക്കു പകരം ഇളനീര്‍ തേങ്ങ മനുഷ്യ തലയോട്ടിയുടെ ആകൃതിയില്‍ ചെത്തിയെടുത്ത്, ചോരക്കു പകരം 'ഗുരുസി ' ചേര്‍ത്ത് പൊങ്ങിലിടി നടത്തിയാലും ഭദ്രകാളിയുടെ വിശപ്പടങ്ങും എന്ന സുരക്ഷിത നിലപാടിലേക്ക് ബ്രാഹ്മണ സവര്‍ണ്ണ മതം ചുവടുമാറി.

Wednesday, December 24, 2014

കൊച്ചി ബിനാലെ - ആദ്യ ദര്‍ശനം

ഇന്നലെ കൊച്ചി ബിനാലെ കാണാന്‍ പോയി.
ഡി. പ്രദീപ്കുമാറിന്‍റെ പുസ്തക പ്രകാശന ചടങ്ങുകൂടി ഉണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ ബിനാലെ ആസ്പിന്‍വാളി ലേതുമാത്രമേ കണ്ടുള്ളു.  അതുകൊണ്ടുതന്നെ, കലാകാരന്മാരുടെ പേരുകള്‍ നോക്കാനോ, കലാ സൃഷ്ടികളെക്കുറിച്ചു കൂടുതല്‍ ആഴത്തിലിറങ്ങാനോ സാധിച്ചിട്ടില്ല. അടുത്ത ഒന്നോ രണ്ടോ സന്ദര്‍ശനത്തിലൂടെ മാത്രമേ ബിനാലെയുടെ വ്യക്തമായ ഒരു ചിത്രം മനസ്സില്‍ രൂപപ്പെടു.

എങ്കിലും ഒന്നു പറയാം, കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തേക്കാള്‍ മികച്ച ഉള്ളടക്കമാണ് ഈ വര്‍ഷം ബിനാലെ നല്‍കുന്നത്.  വാസ്തവത്തില്‍ നമ്മുടെ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്‍ വിധികളുടെ അഹങ്കാരത്തില്‍ താഴെക്കൊടുത്ത ചിത്രത്തിനടുത്തു ചെന്നാല്‍, അവിടെ ചിത്രം ഇല്ലെന്നു തന്നെ പറയേണ്ടിവരും. പക്ഷേ, അവിടെ ചിത്രമുണ്ടെന്നും, കലാകാരന്റെ മനസ്സ് നിങ്ങളെ അതു കാണാന്‍ ക്ഷണിക്കുന്നുണ്ടെന്നും സ്പോട്ട് ലൈറ്റുകള്‍ സൌമ്യമായി പറയുന്നതു നിങ്ങള്‍ക്കു ശ്രദ്ധക്കാന്‍ ശേഷിയുണ്ടെങ്കില്‍ അവിടെയൊരു ചിത്രം കൃത്യതയോടെയും സൂഷ്മതയോടെയും താള നിബദ്ധമായും വരച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നതായി നിങ്ങള്‍ക്കു കാണാനാകും. നിറങ്ങളും രൂപങ്ങളും കൊണ്ടുള്ള പ്രകടമായ താണ്ഡവങ്ങളും വര്‍ണ്ണ മിശ്രണത്തിന്റെ ഐന്ദ്രജാലമായ ക്രാഫ്റ്റോ ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിശപ്പാര്‍ന്ന കണ്ണുകളുമായി ഈ ചിത്രത്തിനു മുന്നില്‍ ചെന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കുമുന്നില്‍ ആ ചിത്ര ദേവത പ്രത്യക്ഷപ്പെടില്ല.
നിങ്ങളുടെ മനസ്സില്‍ സൌമ്യമായ, അത്യന്തം മൃദുലമായ ഒരു ഇടമുണ്ടെങ്കില്‍, ആ ഇടത്തിന്റെ സംവേദനശേഷികൊണ്ടു മാത്രമേ ആ ചിത്രം അനുഭവിച്ചറിയാന്‍ സാധിക്കു. ഇവിടെ ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് ആശയങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഒടിമറിയാനോ വിഭ്രമിപ്പിക്കാനോ അവകാസവാദങ്ങളുയര്‍ത്തി അലോസരപ്പെടുത്താനോ വരുന്നില്ല.

മുകളില്‍ കൊടുത്ത ചിത്ര വായന  ചിത്രകാരന്റേതു (എന്റേതു) മാത്രമായ ആസ്വാദനമാണ്. ആ ചിത്രം കണ്ടപ്പോഴുണ്ടായ   സന്തോഷം അനിര്‍വചനീയമാണ്. കാരണം, നമ്മുടെ മനസ്സിലെ വളരെ ആഴത്തിലുള്ളതോ, ഉയരത്തിലുള്ളതോ ആയ മനസ്സിലെ ഭൂഭാഗങ്ങള്‍ നമുക്ക് സ്വയം കണ്ടെത്താന്‍ ക്രിയാത്മക ശേഷിയുള്ളവര്‍ നമ്മേ സഹായിച്ചെന്നിരിക്കും.

മറ്റൊരു കാര്യം, കൊച്ചി ബിനാലെയിലെ പല പ്രതിഷ്ഠാനങ്ങളും (ഇന്‍സ്റ്റാളേഷന്‍) കല എന്താണെന്ന നമ്മുടെ അറിവുകളെത്തന്നെ ഉടച്ചു വാര്‍ക്കുന്നതാണ്. അറിവിന്റേയും അനുഭവങ്ങളുടെയും വിനിമയവേദി.  ശാസ്ത്രമേത്, സാഹിത്യമേത്, സംഗീതമേത്, ചിത്രകലയും ശില്‍പ്പകലയുമേത് എന്നൊക്കെ വേര്‍ത്തിരിച്ചറിയാനാകാത്തവിധം മനസ്സും വിജ്ഞാനവും തമ്മിലുള്ള ഒരു പാരസ്പര്യത്തിന്റെ അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു അനുരണനത്തിന്റെ ആത്മസുഖാനുഭൂതിയായി കല അനുഭവ പ്രപഞ്ചമാകുന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു തുടക്കമാക്കാനെങ്കിലും ബിനാലെ നിമിത്തമാകുന്നുണ്ടെന്നു പറയാം.


മുകളില്‍ കൊടുത്ത ചിത്രകാരന്റെ ആസ്വാദനം വായിച്ച്  ആനയാണ്, ചേനയാണ്, തേങ്ങാക്കുലയാണ് എന്നെല്ലാം പ്രതീക്ഷിച്ച് ബിനാലെ കാണാന്‍പോയി ധനനഷ്ടവും മാനഹാനിയും സംഭവിക്കുന്നവരുടെ കഷ്ട-നഷ്ടങ്ങളില്‍ ചിത്രകാരനു പങ്കില്ലെന്ന് അറിയിച്ചുകൊള്ളുന്നു. സ്വന്തം മനസ്സ് തരളമാക്കാന്‍, ആര്‍ദ്രമാക്കാന്‍, മൃദുലമാക്കാന്‍, അത്യന്തം സംവേദക്ഷമമാക്കാന്‍, അപരന്റെ മനസ്സിനേയും, അനുഭവങ്ങളേയും ഉള്‍ക്കൊള്ളാവുന്നവിധം നമ്മുടെ മനസ്സു പാകപ്പെടുത്താന്‍ ... എന്നിങ്ങനെയുള്ള സ്വയം നിര്‍മ്മാണത്തിനു ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായാണ് കലാസൃഷ്ടികളെ നാം സമീപിക്കേണ്ടത്. അല്ലാതെ, കലയുടെ വര്‍ണ്ണഭംഗി കൊള്ളാലോ, രൂപഭംഗികണ്ട് ഉദ്ദരിക്കാലോ, തഞ്ചത്തില്‍ കിട്ടിയാല്‍ കലയെ കയറിപ്പിടിക്കാമല്ലോ എന്ന ഉദ്ദേശത്തില്‍ കലയെ മാത്രമല്ല ഒരു കൊലയേയും കണ്ടുകൂട എന്നുകൂടി ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കട്ടെ :)

Saturday, December 13, 2014

പയ്യന്നൂര്‍ ചിത്രപ്രദര്‍ശനം

ഇപ്പോള്‍ നെറ്റില്‍ എത്തുന്നതുതന്നെ വളരെ കുറവാണ്. സ്മാര്‍ട്ട് ഫോണില്‍ ഈ മെയിലും ഫേസ് ബുക്കും വല്ലപ്പോഴും തുറന്നു നോക്കും എന്നല്ലാതെ, മുന്‍പത്തെപ്പോലെ നെറ്റ് ജീവിതം തരപ്പെടുന്നില്ല :) എങ്കിലും, അവശ്യം വേണ്ട കുറിപ്പുകള്‍ പോസ്റ്റു ചെയ്യാന്‍ നെറ്റില്‍ കയറാതെ വയ്യ. ചിത്രകാരന്റെ പയ്യന്നൂര്‍ ചിത്ര പ്രദര്‍ശന ചിത്രങ്ങള്‍ ഫോണില്‍ നിന്നു തന്നെ ഫേസ് ബുക്കിലും , ഗൂഗില്‍ പ്ലസ്സിലും അപ് ലോഡ് ചെയ്തെങ്കിലും അതിന്റേതായ “സംഗതി” വരുന്നില്ല. മനസ്സില്‍ വരുന്നതെല്ലാം പങ്കുവക്കാന്‍, സാവകാശം ബ്ലോഗില്‍ തന്നെ എഴുതേണ്ടതുണ്ട്. അപ്പോള്‍, ഇതുപോലെ... വളരെ വൈകുമെന്നു മാത്രം!

പയ്യന്നൂര്‍ ചിത്രപ്രദര്‍ശനം. 

2014 നവംബര്‍ 30 നു തുടങ്ങി ഡിസംബര്‍ 7 നു അവസാനിച്ച  പയ്യന്നൂലെത്  ചിത്രകാരന്റെ ഒന്‍പതാമത്തെ നവോത്ഥാന ചിത്ര പ്രദര്‍ശനമാണ്.   2014 മെയ് മാസം തിരുവനന്തപുരം എക്സിബിഷന്‍ നടത്തിയതിനു ശേഷം നീണ്ട വിശ്രമമെടുക്കേണ്ടിവന്നു. ആ വിശ്രമം, അല്ലെങ്കില്‍ അലസത അവസാനിപ്പിക്കാനായി പെട്ടെന്ന് ഒരുക്കിയതായിരുന്നു പയ്യന്നൂര്‍ ചിത്രപ്രദര്‍ശനം. മാത്രമല്ല, ചിത്രകാരന്‍ ജൂണ്‍, നവംബര്‍ മാസങ്ങളിലായി വരച്ച “ശ്രീ കൃഷ്ണ മോക്ഷം”, “ഏകലവ്യന്‍” എന്നീ ചിത്രങ്ങള്‍ ആദ്യമായി പ്രകാശിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരവുമായിരുന്നു പയ്യന്നൂരിലേത്. പ്രമുഖ പ്ലസ്സര്‍മാരായ കോഴിക്കോട്ടെ സുന്ദരേട്ടനും, ജയേച്ചിയും “ഏകലവ്യന്‍” എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ സഹൃദയ സ്പോണ്‍സര്‍മാരാകന്‍ മുന്നോട്ടുവന്നത് വീണ്ടും സജീവമായി ചിത്രം വരക്കാനും, പ്രദര്‍ശനങ്ങള്‍ നടത്താനും പ്രചോദനമായി. 

പയ്യന്നൂരില്‍ പ്രശസ്ത ചിത്രകാരനായ പ്രകാശന്‍ പുത്തൂര്‍ ഇയ്യിടെ ആരംഭിച്ച “വിന്റേജ് ആര്‍ട്ട് ഗ്യാലറി”യുമായും കലാസ്വാദകരുടെ സംഘടനയായ “ARK” മായും സഹകരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ചിത്ര പ്രദര്‍ശനം സംഘടിപ്പിച്ചത്.  ഉദ്ഘാടകനെയും അദ്ധ്യക്ഷനേയും പ്രാസംഗികരേയും എല്ലാം ക്ഷണിച്ചുവരുത്തി ചടങ്ങു ഭംഗിയാക്കിയതിനു പിന്നില്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചത് ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് പ്രകാശന്‍ പുത്തൂരും, സുഹൃത്തുക്കളും, ആര്‍ക്ക് എന്ന ക്രിയേറ്റീവ് സംഘടനയുമായിരുന്നു. പയ്യാന്നൂരിലെ ആ സുഹൃത്തുക്കളോട് നന്ദി പറയട്ടെ. 

 പയ്യന്നൂര്‍ ചിത്രപ്രദര്‍ശനത്തിന്റെ കുറച്ചു ചിത്രങ്ങള്‍ താഴെ ചേര്‍ക്കുന്നു.

   
 ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ് പ്രകാശന്‍ പുത്തൂര്‍ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു.


 വി എസ് അനില്‍ കുമാര്‍ ഉദ്ഘാടനം നിര്‍വ്വഹിക്കുന്നു


വി എസ് അനില്‍ കുമാര്‍ സംസാരിക്കുന്നു


കെ. രാമചന്ദ്രന്‍ ചിത്ര പ്രദര്‍ശനത്തിന്റെ പ്രസക്തിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു.


 ചിത്രകാരന്റെ “ഏകലവ്യന്‍” എന്ന ചിത്രം സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്യാന്‍ മുന്നോട്ടുവന്ന പ്രമുഖ മലയാളം പ്ലസ്സര്‍മാരായ സുന്ദരന്‍ കണ്ണാടത്ത്, ജയ എം. ദമ്പതികള്‍ക്ക് (കോഴിക്കോട് ജില്ല) സ്നേഹോപഹാരമായി ചിത്രത്തിന്റെ ആദ്യ ലിമിറ്റെഡ് എഡിഷന്‍ വി എസ് അനില്‍ കുമാര്‍ സമ്മാനിക്കുന്നു.


 ഉദ്ഘാടന ചടങ്ങില്‍ പങ്കെടുത്ത സഹൃദയര്‍


ചിത്രകാരനു ശക്തിപകരുന്ന നവമാധ്യമത്തിന്റെ സ്നേഹ സൌഹൃദം 
വിജേഷ്, ഇബ്രാഹിം ബയാന്‍


 വളരെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അവിചാരിതമായി, ചിത്രപ്രദര്‍ശന വേദിയില്‍ 
സഹപ്രവത്തകനെ കണ്ടുമുട്ടിയ സുന്ദരേട്ടന്‍ പഴയ സര്‍വ്വീസ് 
കാലാനുഭവങ്ങള്‍ പങ്കുവക്കുകയാണ്.


 ചിത്രങ്ങള്‍ കാണാനുള്ളതു മാത്രമല്ല, അറിയാനുള്ളതുമാണ്.


ആസ്വാദകര്‍


ആര്‍ട്ടു ഗ്യാലറിയില്‍ വച്ചുതന്നെ ചിത്രം കാണേണ്ടതുണ്ടെന്ന ചിത്രകാരന്റെ 
അഭിപ്രായം മാനിച്ച്, കോഴിക്കോടുനിന്നും (പുല്ലൂരാന്‍പാറ) പയ്യന്നൂര്‍ വിന്റേജ് ആര്‍ട്ടു ഗ്യാലറിയിലെത്തിയ  ജയേച്ചി അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ചിത്രം വായിച്ചറിയുകയാണ്.


ഉദ് ഘാടനത്തിനു മുന്‍പുതന്നെ ചിത്രം കണുന്ന 
ഉദ്ഘാടകന്‍ വി എസ് അനില്‍ കുമാര്‍ ഉദ്ഘാടന പ്രസംഗത്തിനുള്ള 
രത്നങ്ങള്‍ തിരയുകയാകും 


 ചിത്രകാരന്റെ മകന്‍, അച്ചു എം ആര്‍ ആര്‍ട്ടു ഗ്യാലറിയില്‍ അച്ഛനോടൊപ്പം.
ഒരു അപൂര്‍വ്വ സമാഗമം


 ചരിത്രം ഒരു വേദനയായി പെയ്തിറങ്ങേണ്ടത് 
സാംസ്ക്കാരികതയുടെ അനിവാര്യതയാണ്.


എല്ലാ ചിത്രങ്ങളിലും നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ ചെറിയൊരു 
ഭാഗമെങ്കിലും മറഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടാകും. അതിന്റെ 
വീണ്ടെടുപ്പും ആസ്വാദ്യകരമാണ്.

  
 മനോജും ജിഷിന്‍ ദാസും ചിത്രപ്രദര്‍ശനം കാണാനായി കണ്ണൂരില്‍ 
നിന്നും വന്നതാണ്. 2014 ഫെബ്രുവരിയില്‍ തൃശൂര്‍ ലളിതകല അക്കാദമി 
ആര്‍ട്ട് ഗ്യാലറിയില്‍ ചിത്രപ്രദര്‍ശനം നടത്തുമ്പോഴും മനോജ് വന്നിരുന്നു. 
പ്രദര്‍ശനം തുടങ്ങുന്ന അന്ന്, ചിത്രകാരന്‍ ഗ്യാലറിയിലെത്തുന്നതിനു മുന്‍പ് ആദ്യ കലാസ്വാദകനായി... 

 

 മാതൃഭൂമിയില്‍ പ്രസിദ്ദീകരിച്ചുവന്ന ഉദ്ഘാടന വാര്‍ത്ത

 

 മാതൃഭൂമിയുടെ “കാഴ്ച്ച” യില്‍...

Thursday, November 20, 2014

വാഗണ്‍ ട്രാജഡിയുടെ 93 ആം വാര്‍ഷികം ഇന്ന്


തേജസ് പത്രത്തിന്റെ പാഠശാല എന്ന ഫീച്ചര്‍ പേജില്‍
നവംബര്‍ 17നു പ്രസിദ്ധീകരിച്ച അസ്ബറ കൊണ്ടോട്ടിയുടെ 
 ലേഖനത്തിന്റെ മൊബൈല്‍ ഫോട്ടോ.

 ഇന്ന് (20.11.2014) വാഗണ്‍ ട്രാജെഡിയുടെ 93 വര്‍ഷം തികയുന്ന ദിവസമാണ്. ഏറനാട്ടിലേയും വള്ളുവനാട്ടിലേയും ബൌദ്ധ പാരമ്പര്യമുള്ള മാപ്പിളമാരേയും തിയ്യന്മാരേയും വായുകടക്കാത്ത ഗൂഡ്സ് കമ്പാര്‍ട്ടുമെന്റില്‍ കുത്തിനിറച്ച് തിരൂരില്‍ നിന്നും പോത്തന്നൂരിലേക്കും, പോത്തന്നൂരില്‍ സ്വീകരിക്കാതിരുന്നപ്പോള്‍ വീണ്ടും തിരൂരിലേക്കും കയറ്റിവിട്ട് ക്രൂരമായ കൂട്ടക്കൊല ചെയ്ത (കോവിലകങ്ങളിലെ മാടമ്പികളുടെ ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളായിരുന്ന) വെള്ളക്കാരുടെ പട്ടാളം 70 രക്തസാക്ഷികളെ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിനു സമ്മാനിച്ചു. പക്ഷേ, ആ രക്തസാക്ഷികളേ വേണ്ടവിധം ആദരിക്കാനോ, അവര്‍ എന്തുകൊണ്ടു കൊല്ലപ്പെട്ടു എന്നു പുന:പരിശോധിനകള്‍ നടത്താനോ ആവശ്യമായ ജനാധിപത്യബോധമോ സംസ്ക്കാരം പോലുമോ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിനു 93 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം പോലും ആര്‍ജ്ജിക്കാനായിട്ടില്ലെന്ന ദയനീയമായ അവസ്ഥക്കു മുന്നിലാണു നാം.

പൊന്നാനി കേന്ദ്രമായി നിലനിന്ന ശക്തമായ ബൌദ്ധ-ശ്രമണ-അവര്‍ണ്ണ സമൂഹം തന്നെയാണ് ബ്രാഹ്മണ മത പീഢനങ്ങളില്‍ നിന്നും രക്ഷനേടാനുള്ള പ്രതിരോധ തന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഇസ്ലാം മതത്തെ കൂട്ടു പിടിക്കുന്നത്. അസൂയവഹമായ അവരുടെ അഭിവൃദ്ധിയും പ്രതിരോധ ശേഷിയും തകര്‍ക്കാനായി മാടമ്പികളും വെള്ളക്കാരും ചേര്‍ന്നു നടത്തിയ കുടിലതകളെ മറനീക്കി പുറത്തുകൊണ്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്. തിരൂരിലെ ഒരു വാഗണ്‍ ട്രാജഡി ടൌണ്‍ഹാളുകൊണ്ട് ആ രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ പ്രസക്തിയെ അടക്കി നിര്‍ത്തേണ്ടതില്ല. സംഭവത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട പെരിന്തല്‍മണ്ണയിലും, വാഗണ്‍ ട്രാജഡിയില്‍ അകപ്പെട്ട ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ രക്തസാക്ഷികളെ ഗര്‍ഭം ധരിച്ച പുലാമന്തോളിലുമെല്ലാം സ്മാരകങ്ങള്‍ ഉയരേണ്ടതുണ്ട്. സ്മരണകള്‍ പഠിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

 തലശ്ശേരിക്കടുത്തുള്ള വളരെ വിശാലമായ ദ്വീപായ ധര്‍മ്മടം തുരുത്തിലെ ( ഏക്കറുകള്‍ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന അണ്ടല്ലൂര്‍ കാവും കണ്ണൂര്‍ യൂണിവേഴ്സിറ്റി കാംബസ്സും ബ്രണ്ണന്‍ കോളേജുമൊക്കെ യുള്ള സ്ഥലം)ബൌദ്ധരുടെയും മാപ്പിളമാരുടേയും അഭിവൃദ്ധിയില്‍ കണ്ണുകടിയുണ്ടായ കോലത്തിരി രാജാവ് പറങ്കികളെക്കൊണ്ട് ആ ദ്വീപിനെ മുഴുവന്‍ അഗ്നിക്കിരയാക്കിയത് ബ്രാഹ്മണ മതത്തിന്റെ ബൌദ്ധ മതത്തോടുള്ള അടങ്ങാത്ത പകയുടെ ഭാഗമായിത്തന്നെയായിരുന്നു. ബുദ്ധമതത്തെ പാടെ തേച്ചുമാച്ചു കളയുകയും, ജനങ്ങള്‍ ഇസ്ലാമിലേക്കും, കൃസ്തുമതത്തിലേക്കും, ബ്രാഹ്മണ ഹിന്ദു മതത്തിലേക്കും ചേക്കേറിയിട്ടും ആ ജന വിഭാഗങ്ങളോടുള്ള പക ഇന്നും സാംസ്ക്കരികതയില്‍ ഒരു അസ്പൃശ്യതയായി, മാപ്പിള വിരോധമായി, മാപ്പിളമാരുടെ അഭിവൃദ്ധിയിലുള്ള അസൂയയായി നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അത് മാനവിക സ്നേഹത്തോടെ പുറത്തെടുത്തു സംസ്ക്കരിക്കാന്‍ നമ്മുടെ ചരിത്രം നിരന്തരം പഠനവിധേയമാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഈ വാഗണ്‍ ട്രാജെഡി വാര്‍ഷിക ദിനത്തില്‍ ചിത്രകരന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു.

Saturday, November 1, 2014

ചുംബനത്താല്‍ വ്രണിതമാകുന്ന സദാചാരം !

ബ്രാങ്കുസിയുടെ പ്രശസ്തമായ “ചുംബന ശിലപ്പ”ങ്ങളില്‍ ഒന്ന്
കേരളത്തില്‍ ചുംബനം സദാചാരവിരുദ്ധമാകുന്നത് പൊതു ഇടങ്ങളില്‍ മാത്രമാണെന്നു തോന്നുന്നു. രഹസ്യമായി മാത്രം ചുംബിക്കുന്നതില്‍ സദാചാരത്തിന്റെ കാവല്‍ പടയാളികളായ സംഘികള്‍ക്കും താലീബാനികളായ സുഡാപ്പികള്‍ക്കും എതിര്‍പ്പുണ്ടാകുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല. സത്യത്തില്‍ ചുംബനം എന്ന അത്യന്തം നിന്ദ്യവും അസ്ലീലവുമായ പ്രവര്‍ത്തി നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഇല്ലെന്ന് അടിയുറച്ചു വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്ന സദാചാരികളെ പരിഹസിക്കാനും പ്രകോപിപ്പിക്കാനും മാത്രമായി നടത്തപ്പെടുന്ന കൊച്ചി, മറൈന്‍ ഡ്രൈവിലെ ചുംബന സമരം സംഘികളുടെയും സുഡാപ്പികളുടേയും മതവൃണങ്ങള്‍ വികാരപ്പെടുത്തുന്നു എന്നത് സന്തോഷകരമായ കാര്യമാണ്. കേരളത്തില്‍ പണ്ടു നടപ്പാക്കിയിരുന്ന സാക്ഷര യജ്ഞം പോലെ പ്രാധാന്യമുള്ള സംഭവമായിരിക്കുന്നു ചുംബനസമരം. അതായത്, നവോത്ഥാന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ഒരു തുടര്‍ച്ചപോലെ ഒരു സംഭവം.

  നവോത്ഥാന സമരങ്ങള്‍

 പൊതുവെ അടിമത്വ മനസ്സുള്ള ആണുങ്ങളുടെ നാടായതിനാലാകണം നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ നവോത്ഥാന സമരങ്ങള്‍ തുടങ്ങിവച്ചത് സ്ത്രീകളാണ്. 1822 ലാണ് കല്‍ക്കുളത്തുവച്ച് കേരളത്തിലെ സ്ത്രീകള്‍ ആദ്യമായി ജാക്കറ്റ് ധരിച്ച് പൊതു നിരത്തില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ടത്. കൃസ്തുമതം സ്വീകരിച്ചിരുന്ന നാടാര്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കാണ് മാറുമറക്കുക എന്ന ഈ വിപ്ലവം നടത്താന്‍ ഭാഗ്യമുണ്ടായത്. അതിന്റെ വിലയായി ആ സ്ത്രീകള്‍ അനുഭവിച്ച പീഢനവും അപമാനവും ഭീകരമായിരുന്നു. അന്നത്തെ സദാചാര ഗുണ്ടാ പോലീസായിരുന്ന നായന്മാര്‍ ആ സ്ത്രീകളെ തെരുവില്‍ വച്ച് ജാക്കറ്റ് വലിച്ചുകീറുകയും, മുലക്കണ്ണില്‍ മച്ചിങ്ങ/വെള്ളക്ക തൂക്കിയിട്ട് റോഡിലൂടെ നടത്തിച്ചതിന്റെ ത്യാഗ ഫലമായാണ് കേരളത്തിലെ മറ്റെലാ സ്ത്രീകള്‍ക്കും ഇഷ്ടവസ്ത്രം ധരിക്കാനുള്ള അവകാശം ലഭിച്ചതെന്ന് ഓര്‍ക്കണം. അന്ന് തിരുവിതാംകൂറിലെ നരാധമ രാജഭരണാധികാരികള്‍ സ്ത്രീകള്‍ ബ്ലൌസ് ധരിച്ചതിനെ രാജ്യദ്രോഹപരമായ പ്രവൃത്തിയായാണു നോക്കിക്കണ്ടിരുന്നത്. തുടര്‍ന്ന് ആറാട്ടുപുഴ വേലായുധ പണിക്കരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ നടന്ന എത്താപ്പു സമരം, മുക്കുത്തി സമരം, നാരായണ ഗുരുവിന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ നടന്ന പ്രതിഷ്ഠാവിപ്ലവം, മഹാനായ അയ്യന്‍ കാളിയുടെ വില്ലുവണ്ടി യാത്ര, .... തുടങ്ങി അനേകം അരുതായ്മകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള ചെറുത്തു നില്‍പ്പിന്റെ അവകാശ സമരങ്ങളാണ് നമ്മേ നവോത്ഥാനത്തിലെത്തിച്ചത് എന്നു ചരിത്രം. നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികളൊക്കെ ജനിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്, അതായത്, ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടിയുടേയും നേതൃത്വമില്ലാതെ വ്യക്തികള്‍ നടത്തിയ നവോത്ഥാന സമരങ്ങളെ പോലെ ചുംബന സമരത്തേയും, നമ്മുടെ ആദിവാസി സഹോദരങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നില്‍പ്പു സമരത്തേയും നവോത്ഥാന സമരങ്ങളായിത്തന്നെയാണ് ചിത്രകാരന്‍ കാണുന്നത്.

  ലൈംഗീകതയെക്കുറിച്ചുള്ള മിഥ്യാധാരണകള്‍

 അക്ഷരാഭ്യാസമുള്ളവരാണെങ്കിലും മത രോഗികളായ സദാചാരികള്‍ സ്വന്തം നാടിന്റെ ചരിത്രം അറിയാത്തവരാണെന്ന കാര്യത്തില്‍ സംശയമില്ല. സംഘികളുടെ വിശുദ്ധ ധാരണകള്‍ ഉടലെടുക്കുന്ന ദുര്‍മന്ത്രവാദികളായ ബ്രാഹ്മണരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഇന്നത്തെ സവര്‍ണ്ണ(ജാതീയ)ഹിന്ദുമതം സത്യത്തില്‍ ലൈംഗീക അരാജകത്വത്തില്‍ അധിഷ്ഠിതമായ മതമാണെന്ന് ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ ചരിത്രങ്ങളും പുരാണേതിഹാസങ്ങളും തന്നെ തെളിവു നല്‍കുന്നുണ്ട്. ലൈംഗീകതക്ക് 64 പോസുകള്‍ വിവരിക്കുന്ന കാമസൂത്രം മനുഷ്യര്‍ക്ക് ലഭിച്ചത് ഭഗവാന്‍ ശിവേട്ടന്‍ പാര്‍വ്വതി ചേച്ചിക്ക് ഉപദേശിച്ചുകൊടുത്ത ലൈംഗീക പാഠങ്ങള്‍ ലീക്കായി നന്ദികേശന്‍ കേട്ടതിലൂടെയാണെന്നാണു ഐതിഹ്യം ! വേശ്യാവൃത്തിയില്‍ നിപുണയാകാനുള്ള പഠങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു തരുന്ന “കുട്ടനീമതം“, വൈശികതന്ത്രം, അനംഗരാഗം, സമയമാതൃക, ലീലാവതി, ... തുടങ്ങിയ ലൈംഗീക വൃത്തിയിലേക്ക് സ്ത്രീകളെ റിക്രൂട്ട് ചെയ്യുന്ന ഗ്രന്ഥങ്ങളെല്ലാം രചിച്ച് ഇന്ത്യാരാജ്യത്ത് പ്രചരിപ്പിച്ചത് ഭക്തി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ ഭാഗമായി ബ്രാഹ്മണര്‍ തന്നെയായിരുന്നല്ലോ.

ഭക്തരെ ലൈഗീകമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതിനായും, വേശ്യാവൃത്തി 
ദിവ്യമായ ആരാധനാ രീതിയാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുമായി 
ഹൈന്ദവ ക്ഷേത്ര ചുമരുകളില്‍ രചിക്കപ്പെട്ട ആയിരക്കണക്കിനു 
രതി വൈകൃത ശില്‍പ്പങ്ങളില്‍ ഒന്ന് !!

 കൊണര്‍ക്ക് ഖജുരാഹോ തുടങ്ങിയ ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ നിറഞ്ഞാടുന്ന രതിവൈകൃതങ്ങളും, പത്മനാഭ ക്ഷേത്രത്തിലെ പ്രതിക്ഷണ വഴികളിലെ രതി ശില്‍പ്പങ്ങളും അടങ്ങുന്ന ലൈംഗീക പേക്കൂത്തുകളെല്ലാം ദുര്‍മന്ത്രവാദികളായ ബ്രാഹ്മണരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ “മഹനീയ“ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തെളിവുകളായിരിക്കുമ്പോള്‍ എന്തു ധാര്‍മ്മികതയുടെ പേരിലാണാവോ സംഘികള്‍ ആരെങ്കിലും സ്വകാര്യമായി ചുംബിക്കുന്നിടത്തൊക്കെ ഓടി നടന്ന് വിഢിവേഷം കെട്ടുന്നത് ? ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ പഴയ കാലത്തെ ജീര്‍ണ്ണമായതു ലജ്ജാകരമായതുമായ “സംബന്ധ”ങ്ങളുടേയും, “സ്മാര്‍ത്തവിചാര“ങ്ങളുടേയും, “മണാളന്മാരുടെയും” ചീഞ്ഞളിഞ്ഞ ചരിത്രം മൂടിവക്കാനോ ? ? ക്ഷേത്രങ്ങളില്‍ കൂത്തച്ചിമാരേയും, തേവ്ടിശ്ശിമാരേയും പാര്‍പ്പിച്ചും കോവിലകങ്ങള്‍ നക്ഷത്ര വേശ്യാലയങ്ങളാക്കിയും പ്രമാണിമാരേയും, ധനികരേയും, കച്ചവടക്കാരേയും പിഴിഞ്ഞൂറ്റിയിരുന്ന വെറും പൌരോഹിത്യ മേധാവിത്വത്തിന്റെ ചരിത്രം മാത്രമുള്ള സവര്‍ണ്ണ ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ ഇല്ലാത്ത സദാചാര ബോധത്തിന്റെ പേരില്‍ എന്തിനു ചുമ്പിക്കുന്നവരെ ദ്രോഹിക്കാനിറങ്ങുന്നു ??

  ചുംബന സമരം

 മഹത്തായൊരു ആശയമാണ് ചുംബന സമരം. അതിന്റെ വ്യാപ്തിയും, സാധ്യതയും, ചരിത്ര പ്രാധാന്യവും സംഘാടകര്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും, നവോത്ഥാന ചിന്തകള്‍ കൈമോശം വന്ന് വെറും അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ എച്ചിലിനു വേണ്ടി കടിപിടികൂടുന്ന പട്ടിക്കൂട്ടമായി രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍ അധപ്പതിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ വര്‍ത്തമാന കാലഘട്ടത്തില്‍ ഇത്രയും നല്ലൊരു ആശയം ഉടലെടുത്തത് പ്രതീക്ഷ നല്‍കുന്നു. സ്ത്രീയുടെയും പുരുഷന്റേയും സമത്വ ബോധത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം കൂടിയാണ് “ചുംബന സമര”ത്തിലൂടെ പൊതുബോധത്തിലേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്നത്. അതുണ്ടാക്കുന്ന അലയൊലികള്‍ സമൂഹത്തില്‍ സ്ത്രീകളുടെ സ്ഥാനം ഉയര്‍ത്തുക തന്നെ ചെയ്യുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. മുഷ്ടിചുരുട്ടി അന്തരീക്ഷത്തെ ഇടിച്ചു തെറിപ്പിക്കുന്ന നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ ഗുണ്ടാരാഷ്ട്രീയ സമര രീതിയില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്ഥമായി സ്നേഹത്തിന്റെ ചുടുചുമ്പനങ്ങള്‍കൊണ്ട് സമൂഹത്തെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുകയും പ്രബുദ്ധമാക്കുകയും ചെയ്യുന്ന “ചുംബന സമരത്തിന് ചിത്രകാരന്റെ അഭിവാദ്യങ്ങള്‍ !!! ചുംബന സമരങ്ങള്‍ മറൈന്‍ ഡ്രൈവില്‍ മാത്രമല്ല, കോഴിക്കോടും, തിരുവനന്തപുരത്തും നടത്താന്‍ കൂടുതല്‍ യുവതീയുവാക്കള്‍ മുന്നോട്ടുവരട്ടെ... കോളേജുകളിലും, സര്‍വ്വകലാശാലകളിലുമുള്ള യുവതീയുവാക്കള്‍ ചുമ്പന സമരത്തിന്റെ ചരിത്ര പ്രസക്തി ചര്‍ച്ചചെയ്യട്ടെ.... നന്മകള്‍ !!!

  ‘അടി‘ക്കുറിപ്പ് :

 ഇരുളടഞ്ഞ സമൂഹത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണത്തിന്റെ ഭാഗമായി നടത്തപ്പെടുന്ന ഇത്തരം നവോത്ഥാന സമരങ്ങള്‍ അതിന്റെ അപകട സാധ്യതയെച്ചൊല്ലി നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുന്നതില്‍ കാര്യമില്ല. ത്യാഗങ്ങളിലൂടെ മാത്രമേ സമൂഹത്തിനു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും, ജനാധിപത്യ ബോധത്തിലേക്കും, സമത്വത്തിലേക്കും പ്രവേശിക്കാനാകു. എങ്കിലും, ചുമ്പന സമരത്തെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്താനും, പൊളിച്ച്ടുക്കാനും മത ഗുണ്ടകള്‍ പുരോഗമന മേലങ്കിയണിഞ്ഞുതന്നെ ചുംബന സമരത്തില്‍ പങ്കെടുത്തേക്കാം എന്നതിനാല്‍ കരുതിയിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ചും, ചുംബിക്കുന്ന ദംബതികള്‍ക്ക് സുരക്ഷ നല്‍കാന്‍ ജനാധിപത്യ നിയമങ്ങള്‍ പ്രകാരം ബാധ്യതപ്പെട്ട സര്‍ക്കാര്‍ ഉദ്ദ്യോഗസ്ഥന്മാര്‍ (പബ്ലിക് സര്‍വന്റുകള്‍) ഏറെയും ഇടുങ്ങിയ ജാതി മത തിമിരം ബാധിച്ചവരായ സാഹചര്യത്തില്‍.

Monday, October 20, 2014

ഏകലവ്യനെ സ്പോണ്‍സര്‍ ചെയ്യാം !!

ഏകലവ്യനെ നമുക്ക് പരിചയമുണ്ട്. ദ്രോണാചാര്യരുടെ തന്ത്രബുദ്ധിക്കു മുന്‍പില്‍ സ്വന്തം തള്ളവിരല്‍ ഗുരുദക്ഷിണയായി സമര്‍പ്പിച്ച് യവനികക്കുള്ളില്‍ മറഞ്ഞ മഹാഭാരതത്തിലെ ഒരു കഥാപാത്രം! അറിവിന്റെ ആത്യന്തികമായ കുത്തക പുരോഹിത വര്‍ഗ്ഗത്തിനാണെന്നു നമ്മുടെ സാംസ്ക്കാരിക ബോധത്തില്‍ ആഴത്തില്‍ എഴുതിച്ചേര്‍ക്കാന്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ട അധകൃത ബാലന്‍ !! അറിവിന്റെ കുത്തകവല്‍ക്കരണത്തിനായി നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ട ആ ധാരണയുടെ ആഴം ഈ ജനാധിപ‌ത്യകാലത്തുപോലും നികത്താനാകാത്തവിധം ആഴമേറിയതായി തുടരുന്നു എന്നു പറയാം.  നമ്മുടെ മനസാക്ഷിയെ നിരന്തരം നൊമ്പരപ്പെടുത്തി ഒരു ഉജ്ജ്വല രക്തസാക്ഷിയായി ഇന്നും ഏകലവ്യന്‍  തന്റെ നഷ്ടപ്പെട്ട പെരുവിരലിന്റെ മുറിപ്പാടുമായി  വിദ്യാലയങ്ങളുടെ പ്രവേശന കവാടത്തില്‍ വിദ്യയില്‍ നിന്നും മുറിച്ചു മാറ്റപ്പെട്ടവനായി ഒരു പ്രതിമ പോലെ നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ഗുരുവിന്‍റെ നേരിട്ടുള്ള സഹായമോ അറിവോ ഇല്ലാതെ, സ്വന്തമായി അറിവ് ഉല്‍പ്പാദിപ്പിച്ച ആ അതുല്യ പ്രതിഭയെ നമ്മളാരും ശ്രദ്ധിക്കാറില്ലെന്നു മാത്രം !! സത്യത്തില്‍ ഒരു സമൂഹത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഏകലവ്യന്മാര്‍ വലിയൊരു സാധ്യതയാണ്. വിജ്ഞാനത്തിന്റെ നൈസര്‍ഗ്ഗീക വളര്‍ച്ചക്കുള്ള  സാധ്യത ഇല്ലാതാക്കിയ പൌരോഹിത്യത്തിന്റെ വംശീയമായ അജണ്ടയുടെ വിഷ പ്രക്ഷിപ്തമായി മഹാഭാരതത്തിലെ ഏകലവ്യന്റെ ദുരന്തത്തെ വേറ്ത്തിരിച്ചെടുക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

അധികാരത്തിന്‍റെയും അസമത്വത്തിന്റെയും അനീതിയുടെയും ജീര്‍ണ്ണ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ മഹത്വവല്‍ക്കരണം മാനവിക സംസ്ക്കാരമാണേന്ന്‍ തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ പൊതു സമൂഹം ഏകലവ്യനെ കാണാറില്ല. പക്ഷെ, കലാകാരന്മാരും കവികളും ചിന്തകരും വല്ലപ്പോഴെങ്കിലും ഏകലവ്യന്‍റെ മുറിച്ചുമാറ്റിയ വിരലിന്‍റെ മുറിപ്പാട് തടവി വേദനകൊണ്ട് പുളയുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ പൊതു സമൂഹം ചേദിക്കപ്പെട്ട വിരല് ശ്രദ്ധിക്കാന്‍ ഇടയാകുന്നു. സമൂഹ മനസാക്ഷിയില്‍ ആ കാഴ്ച്ച സ്നേഹസ്പന്ദനങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നു, മാനവികത ഉണരുന്നു. ഏകലവ്യന്‍റെ വേദനയും ത്യാഗവും സാംസ്ക്കാരികതയുടെ നവീകരണത്തിനുള്ള മാര്ഗ്ഗമാകുന്നത് അപ്രകാരമാണ്. കലയുടെയും കലാകാരന്‍റെയും ഏറ്റവും മഹനീയമായ സാമൂഹ്യ പ്രസക്തി ആ കാഴ്ച്ചപ്പാടിലാണ് കുടികൊള്ള്ന്നതെന്ന്‍ ചിത്രകാരന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു. കലയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ കാഴ്ച്ചപ്പാടിന്റെ  ഭാഗമായി കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വര്‍ഷത്തിനുള്ളില്‍ ചിത്രകാരന്‍ ഇരുപതോളം ചിത്രങ്ങള്‍ വരക്കുകയും കേരളത്തിലെ വിവിധ ജില്ലകളിലായി എട്ടു നവോത്ഥാന ചിത്ര പ്രദര്‍ശനങ്ങള്‍ നടത്തുകയും ചെയ്യുകയുണ്ടായി.

സ്വന്തം സമൂഹത്തെ നവീകരിക്കാനും പ്രബുദ്ധമാക്കാനും വേണ്ടിയുള്ള ചിത്രകാരന്‍റെ ശ്രമം ഇത്രയും കാലം സ്വ പ്രയത്നത്താല്‍ ഉണ്ടാക്കിയ സമ്പാദ്യം ഉപയോഗിച്ചായിരുന്നു. അതില്‍ അശേഷം നഷ്ടബോധമില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, അഭിമാനമുണ്ട് താനും. എന്നാല്‍, ചിത്രകാരന്‍റെ ഈ രീതിയിലുള്ള ക്രിയാത്മക പ്രവര്‍ത്തനം തുടരുന്നതിന് പ്രായോഗിക പരിമിതികളുണ്ട്. ആ പരിമിതി തരണം ചെയ്യുന്നതിനായി ഒരു ആശയം രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്‍ അറിയിക്കുന്നതിനായാണ് ഈ കുറിപ്പ്.

 ചിത്രകാരന്‍റെ കലാപ്രവര്‍ത്തനത്തെയും ചിത്രങ്ങളേയും സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ക്രിയാത്മക പങ്കാളിത്തം ഇനിയുള്ള ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് സ്വീകരിക്കുക എന്ന ആശയമാണ് മുന്നിലുള്ളത്. ഇപ്പോള്‍ ചിത്രകാരന്‍ വരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഏകലവ്യനെ ആധാരമാക്കിയുള്ള പുതിയ ചിത്രത്തിന്‍റെയും അടുത്ത മാസങ്ങളില്‍ വരക്കാന്‍ പോകുന്ന ചിത്രങ്ങളുടെയും "സഹൃദയ സ്പോണ്‍സര്‍ഷിപ്പിലൂടെ" കലാപ്രവര്‍ത്തനം ഗതി മാറാതെ തുടരാനാകുമെന്ന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

 “സഹൃദയ സ്പോണ്‍സര്‍ഷിപ്പ് “ എങ്ങനെ ? 

"സഹൃദയ സ്പോണ്‍സര്‍ഷിപ്പ് “ പദ്ധതിയെക്കുറിച്ച് അറിയാന്‍ താല്‍പ്പര്യമുള്ള സുമനസ്സുകളായ സുഹൃത്തുക്കള്‍ കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ക്കായി chithrakaran@gmail.com, muralitkerala@gmail.com എന്നീ വിലാസങ്ങളില്‍ ബന്ധപ്പെടുക.

സസ്നേഹം,
ചിത്രകാരന്‍ ടി. മുരളി

20.10.2014

ചിത്രകാരന്റെ ചിത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചറിയാന്‍ ഈ ലിങ്കില്‍ ക്ലിക്കുക.

Sunday, August 17, 2014

സുനിതാ കൃഷ്ണന്‍... മാതൃഭൂമി വീക്കെന്‍ഡ് ലേഖനം

ഇന്നത്തെ മാതൃഭൂമി സന്‍ഡേ സപ്ലിമെന്റ് ഒന്നാം പേജില്‍ ഡോ.സുനിതാ കൃഷ്ണനുമായുള്ള അഭിമുഖം തീര്‍ച്ചയായും വായിക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നാണ്.

 കേരള ഗവണ്മെന്റിന്റെ നിര്‍ഭയ പദ്ധതിയുടെ ഉപദേശക സ്ഥാനം രാജിവച്ചതിനു ശേഷമുള്ള അഭിമുഖമായതിനാല്‍ രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യവും ഈ ലേഖനത്തിനുണ്ട്. അതിലുപരി, നമ്മുടെ മുഖ്യമന്ത്രി ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടിയുടേടേയും അഭ്യന്ത്രര രാജാവായ രമേശ് ചെന്നിത്തലയുടേയും ഭരണാധികാരികളെന്ന നിലയിലുള്ള ആത്മാര്‍ത്ഥതയുടെ പൊയ്മുഖം അഴിഞ്ഞുവീഴുമ്പോഴുള്ള അവരുടെ ക്രിമി സമാനമായ സൂഷ്മരൂപം നമ്മുടെ സാംസ്ക്കാരിക സമൂഹത്തിനു മുന്നിലും സ്ത്രീ സുരക്ഷയുടെ കാര്യങ്ങളിലും എത്ര ചെറുതാണെന്നു നേരില്‍ കണ്ടു മനസ്സിലാക്കാനും ഈ അഭിമുഖം നമ്മുടെ ജനാധിപത്യ ബോധത്തെ സഹായിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത്തരം നന്മയുടെ ഉജ്ജ്വല തേജോരൂപങ്ങളെ നമ്മുടെ സാംസ്ക്കാരിക മണ്ഡലത്തില്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ ധൈര്യം കാണിച്ച മാതൃഭൂമിയുടെ വിവേചന ശേഷിയെ നമിക്കട്ടെ.

 സരിതാനായരുടെയും, ശാലു മേനോന്റേയും, മഞ്ചുവാര്യരുടെയും, ശ്വേതാ മേനോന്റേയും, റുക്സാനയുടേയും, ബിന്ധിയയുടേയും, മനോഹര ശരീരങ്ങള്‍ക്കു ചുറ്റും പറന്നുകളിച്ചിരുന്ന നമ്മുടെ പത്ര ധര്‍മ്മബോധം വിലയിടിഞ്ഞ് പാതാളക്കുഴിയില്‍ വീണുകിടക്കുന്ന കാലത്താണ്...നാം ഇന്നു ജീവിക്കുന്നത്.

15ആം വയസ്സില്‍ എട്ടു നരാധമന്മാരാല്‍ പീഢിപ്പിക്കപ്പെട്ട തീക്ഷ്ണമായ അനുഭവത്തിന്റെ അഗ്നിയില്‍ നിന്നും പുനര്‍ജ്ജനിച്ച സുനിതാകൃഷ്ണന്‍ എന്ന സ്ത്രീ നിര്‍മ്മിക്കുന്ന സാമൂഹ്യവും സാംസ്ക്കാരികവുമായ മൂല്യബോധം ആര്‍ക്കും പണം കൊടുത്തോ അധികാരത്തിന്റെ മസ്സില്‍ പവര്‍ കാണിച്ചോ തത്തക്കൂട്ടിലടച്ചു വളര്‍ത്തി ദുരഭിമാനിക്കാവുന്ന ഒന്നല്ല. തന്റെ രാജിയിലൂടെ സുനിതാ കൃഷ്ണന്‍ അതു സമൂഹത്തോട് അറിയിച്ചു കഴിഞ്ഞു.. ആ സത്യം പത്രങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുമ്പോഴാണു സമൂഹത്തില്‍ സാംസ്ക്കാരിക നവീകരണം ആരംഭിക്കുന്നത്... നവോദ്ധാനം പിറവിയെടുക്കുന്നത്.

Friday, August 15, 2014

ചിത്രകാരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യ ദീനാശംസകള്‍

തീര്‍ച്ചയായും ഇന്ത്യക്കാരായ നാം ഭാഗ്യവാന്മാരാണ്. നമുക്ക് ആകാശം പോലെ വിസ്തൃതമായ സ്വാതന്ത്ര്യം ഈ ജനാധിപത്യ ഭരണകാലത്ത് ഉണ്ടെന്നു പറയാം. സ്വാതന്ത്ര്യദിനം നാം എല്ലാ വര്‍ഷവും ആര്‍ഭാടത്തോടെ ആഘോഷിക്കാറുമുണ്ട്. പക്ഷേ, നാം നമ്മുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കാറില്ല. അനുഭവിക്കാറില്ല എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ സത്യവിരുദ്ധമാകും.കടുത്ത സദാചാരികളായ നാം നമ്മുടെ പൌരന്മാരെ ആരേയും സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാറില്ലെന്നതാണു ശരി. എല്ലാം അതിലംഘിച്ച് ആരെങ്കിലും സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കാന്‍ തയ്യാറായാല്‍ തന്നെ അയാള്‍ അതിനു നല്‍കേണ്ട ആടംബര ചിലവു താങ്ങാന്‍ ശെഷിയുള്ളവരായിരിക്കണം.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഭയക്കുന്ന സമൂഹം

സത്യത്തില്‍ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നമ്മളില്‍ വലിയ ഭൂരിപക്ഷത്തിനും ഭയമാണ്. സ്വാതന്ത്ര്യം കുറച്ചു കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലത് എന്നു ചിന്തിക്കുന്നതാണ് നമ്മുടെ ശീലം. നമ്മുടെ പരമ്പരാഗതമായ സാമൂഹ്യ വൃത്തങ്ങള്‍ക്കു പുറത്തേക്ക് നീളുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ നാം ഭയത്തോടുകൂടി മാത്രമേ നോക്കാന്‍ ശീലിച്ചിട്ടുള്ളു. നിയമ ലംഘനങ്ങള്‍ക്കു കാരണമാകുമെന്നതിനാല്‍ സ്വാതന്ത്ര്യം കുറഞ്ഞിരിക്കുന്നതാണ് സുരക്ഷിതം. ഈ മാനസികാവസ്ഥയെ ഒരു അടിമ സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ച്ചപ്പാടായും കാണാം. അതിന്റെ മൂലകാരണം നമ്മുടെ അവികസിതമായ സംസ്ക്കാരം തന്നെയാകണം.

നമുക്കിപ്പോഴും ശുഭകരമായിട്ടുള്ളത്, അഭിമാനകരം... മാടമ്പി സംസ്ക്കാരത്തിന്റെ കാല്‍പ്പനികമായ മാഹാത്മ്യവും, ഗരിമയും, വ്യാജ സദാചാര യുക്തികളുമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, സ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു അനാവശ്യ ആടംബരമായി മാത്രമേ നമുക്ക് ഉള്‍ക്കൊള്ളാനാകുന്നുള്ളു.
സ്വാതന്ത്ര്യം നമുക്ക് ആഘോഷിക്കാം, പക്ഷേ സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കാന്‍ നാം ഒരുക്കമല്ല. കാരണം നാം കാഴ്ച്ചക്കാരാണ് , കളിക്കാരല്ല. പഴയ കാലം മുതല്‍... അങ്കവും കാണാം താളിയും ഒടിക്കാം എന്നു കരുതുന്ന വെറും കാഴ്ച്ചക്കാര്‍ മാത്രമായ അരാഷ്ട്രീയ സമൂഹത്തിനു സ്വാതന്ത്ര്യമെന്തെന്നോ രാഷ്ട്രീയമെന്തെന്നോ തിരിച്ചറിവുണ്ടാകുമെന്നു പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതേ അബദ്ധമാണ്.

നമ്മുടെ സമൂഹത്തില്‍ രാഷ്ട്രീയം ജന്മംകൊള്ളുന്നത് രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടി നേതാക്കളിലാണല്ലോ. അതിനും മുന്‍പേ അതു ജനിച്ചിരുന്നത് മാടമ്പി ഭരണാധികാരികളിലൊ, നാടുവാഴികളിലോ, ലങ്കോട്ടി രാജാക്കന്മാരിലോ, സര്‍വ്വാധിപതികളായിരുന്ന മന്ത്രവാദികളായ ബ്രാഹ്മണരിലൊ, വെള്ളക്കാരിലോ ആയിരുന്നല്ലോ. മാടമ്പിത്വ പടയോട്ടക്കാര്‍ക്ക് ജനാധിപത്യ പൊയ്മുഖമണിയാനുള്ള ഒരു ബ്യൂട്ടി ക്ലിനിക്കാണു നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ പാര്‍ട്ടികള്‍. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ആര്‍ക്കും സ്വന്തമായി സ്വാതന്ത്ര്യമോ രാഷ്ട്രീയമൊ അനുഭവിച്ചുള്ള ശീലവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണു സത്യം.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഷഷ്ഠിപൂര്‍ത്തി കഴിഞ്ഞിട്ടും നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മൂല്യമോ ഉപയോഗമോ ആവശ്യകതയോ അനുഭവിച്ചറിയാനാകത്തത് നമ്മളിലെ വ്യക്തിവികാസം വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യമായി വികസിക്കാന്‍ നമ്മുടെ സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥിതി വിലങ്ങുനില്‍ക്കുന്നു എന്നതിനാലാണ്. നമ്മുടെ രോഗം സാംസ്ക്കാരിക മാണ്, സാമൂഹ്യമാണ്, മതപരമാണ്. സമൂഹത്തിലെ വ്യക്തികളെ നാം അരുതായ്മകള്‍ കൊണ്ടു നിയന്ത്രിച്ചു വരിയുടച്ച് ഷണ്ഢമാക്കുന്നുണ്ട്. സ്വതന്ത്രനായ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയേയും പ്രവര്‍ത്തിയേയും ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ ആകാത്തവിധം അസഹിഷ്ണുത നിറഞ്ഞ നമ്മുടെ സാമൂഹ്യ ബോധം, ജീര്‍ണ്ണ സാംസ്ക്കാരികത, മത സംങ്കുചിതത്വം എന്നിവയുടെ സ്വാധീനത്താല്‍ വളരെ വളരെ ചെറുതാണ്.

 നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യ സാംസ്ക്കാരിക പ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കൊന്നും നമ്മുടെ ഈ ദുരവസ്ഥയില്‍ നിന്നും മോചനം നല്‍കാനുള്ള ചിന്ത ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കാനാകുമെന്നു കരുതാനാകുന്നില്ല. ആകെയുള്ള പ്രതീക്ഷ, നമ്മുടെ സ്ത്രീകളിലാണ്. പുതിയ മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ കണ്ടുശീലിച്ച അന്യ സമൂഹങ്ങളിലെ മാനവിക കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളുമായി സ്ത്രീകള്‍ സാരിയും പര്‍ദ്ദയും മറ്റു ജീര്‍ണ്ണ/പാരമ്പര്യ യൂണിഫോമുകളും വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ... ഒരര്‍ത്ഥത്തില്‍ തുണിയുരിഞ്ഞ്, സദൈര്യം പൊതു ഇടങ്ങളിലേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍ സംഭവിക്കുന്ന പ്രകോപനങ്ങളും പ്രതിരോധങ്ങളും വികസിച്ചു വലുതായി സമൂഹം വ്യക്തി സ്വാതന്ത്ര്യം എന്ന വിലക്കപ്പെട്ട കനി മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും മൌലീകമായ അവകാശങ്ങളിലൊന്നാണെന്ന് അംഗീകരിക്കാന്‍ തയ്യാറാകേണ്ടിവരുന്ന ഒരു കാലം വിദൂരമല്ലെന്നു തോന്നുന്നു. അന്നു നമുക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിക്കാനാകും. സ്വാതന്ത്ര്യം ഇന്നത്തെ പോലെ ഒരു വഴിപാടായി ആഘോഷിക്കുന്നതില്‍ നിന്നും നമ്മുടെ സമൂഹം രക്ഷ നേടും... നിശ്ചയം !!!

 ഏവര്‍ക്കും ചിത്രകാരന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യ ദീനാശംസകള്‍ :))

Sunday, July 20, 2014

സര്‍ സി.പി.യെ വെട്ടിയ ധീരനായ കെ.സി.എസ്.മണി






ഇന്നത്തെ മാതൃഭൂമി സണ്ടേ സപ്ലിമെന്റ് ഒരു സംഭവം തന്നെയാണ്. തിരുവിതാംകൂറിലെ നരാധമ- സവര്ണ്ണ - വംശീയ രാജ ഭരണത്തിനു അന്ത്യം കുറിച്ച മഹാനായൊരു ജനാധിപത്യ പോരാളിയായ കെ.സി.എസ്. മണിയെക്കുറിച്ച് വസ്തുനിഷ്ടമായ അറിവുപകരുന്ന ചരിത്രപ്രധാനമായ ഒരു ലേഖനമാണ് വേണു ആലപ്പുഴ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്. കെ.സി.എസ് മണിയുടെ ഇപ്പോള്‍ ജീവിക്ചിരിക്കുന്ന രോഗിണിയായ ഭാര്യ, ലളിതമ്മാളെ അര്ഹാുമായവിധം ആദരിച്ചും, അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെര താളുകളില്‍ പതിഞ്ഞ മണിസ്വാമിയുടെ മിഴിവാര്ന്ന് ചിത്രങ്ങള്‍ കൂടി ഭംഗിയായി ഇഴ ചേര്ത്തും കെ.ശി.എസ്. മണി എന്ന സാഹസികനും ധീരനുമായിരുന്ന മഹാനായ ഒരു വിപ്ലവകാരിയുടെ വിസ്മൃത ചരിത്രം കേരളത്തിന്റെമ ജനാധിപത്യ ബോധത്തിന് തിരിച്ചെടുത്തു തരികയാണ് ലേഖകനായ വേണു ആലപ്പുഴയും മാത്രുഭൂമിയും.

ഈ ലേഖനത്തില്‍  ഏറ്റവും പ്രധാനമായി ചിത്രകാരന് അനുഭവപ്പെട്ട ഉള്ക്കാഴ്ച്ച്ച - ഒരു ബ്രാഹ്മണനായ സര്‍ സി.പി.യെ വധിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കാനുള്ള ആന്തരിക ഊര്ജ്ജ്യം അക്കാലത്ത് തിരുവിതാംകൂറിലെ രാജഭരണത്തിന് കീഴിലെ മറൊരു ജാതിക്കാരനായ  പൌരനും (ദു)സ്വപ്നം കാണാന്‍ പോലും കഴിയാതിരുന്ന കാലത്താണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെരയും സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധത്തിന്റെയും ധാര്മ്മിുക ഉര്ജ്ജ്യ വുമായി മണി, തിരുവിതാംകൂറിലെ നരാധമ രാജ ഭരണത്തിന്റെു മുഖത്ത് വാളുകൊണ്ട് ആഞ്ഞു വെട്ടിയത്. അന്ന്‍ തിരുവിതാംകൂറില്‍ ഒരു ബ്രാഹ്മണന് മാത്രം കഴിയുമായിരുന്ന ധീരമായ നടപടികൂടിയായിരുന്നു അത്. ബ്രാഹ്മണ മാതാപിതാക്കളുടെ മകനായി ജനിച്ച, കെ.സി.എസ്. മണിയെക്കൊണ്ട് മാത്രം സാധിച്ച ആ വിപ്ലവത്തിന്റെ മൂല്യം നമ്മുടെ ജനാധിപത്യ സമൂഹം അല്പ്പ മെങ്കിലും തിരിച്ചറിയാന്‍ മാതൃഭൂമിയിലെ ലേഖനം തീര്ച്ചായായും സഹായിക്കും.

 സര്‍ സി.പി.ക്ക് മുഖത്ത് മണിയില്‍ നിന്നും വെട്ടുകൊണ്ട തിരുവനതപുരം സംഗീത കോളെജിനു മുന്നില്‍ സി.പി.യുടെ വെട്ടുകൊണ്ട മുഖത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു "ഉരുളന്‍ പാറ" സ്മാരക ശില്പമായി സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനടുത്തായെങ്കിലും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യും സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധത്തിന്റെയും മഹാനായ പോരാളിയായ കെ.സി.എസ്. മണിയുടെ ഒരു പൂര്ണ്ണയകായ പ്രതിമ വളരെ പ്രാധാന്യത്തോടെ നിര്മ്മിിക്കെന്ടതായിരുന്നു.

 ചിത്രകാരന്‍ അന്വേഷിച്ച്ചുകൊന്ടിരുന്ന ചരിത്രത്തിന്റെ തനിമയുള്ള അറിവുകള്‍ പങ്കുവച്ച ലേഖകന്‍ വേണു ആലപ്പുഴക്കും, സത്യത്തിന്റെന പ്രസക്തിയറിഞ്ഞു അര്ഹുമായ സ്ഥാനം നല്കിേ അത് ജനങ്ങളിലെത്തിച്ച് മാതൃഭൂമിക്കും അഭിവാദ്യങ്ങള്‍ !!!

Translate

Followers